Chance Dekho
Login
Chance Dekho
Login
World will See
Your Talent
Talent Title:
ప్రేమ దుఃఖం
Talent:
అరుణోదయం appena గ్రామం మీద తన బంగారు వెలుగులు చల్లుతున్నది. సీతారాం పట్నంలో మళ్లీ ఒక సాధారణ రోజే… కానీ నా జీవితంలో మాత్రం అసాధారణమైన క్షణం ఆ ఉదయం మొదలైంది. నా పేరు అర్జున్ — ఒక సాధారణ బి.టెక్ స్టూడెంట్, జీవితంలో ఎప్పుడూ చదువు, బాధ్యతలు, ఇంటి సమస్యలు, కుటుంబ ఒత్తిళ్లు… అంతే. ప్రేమ అనే పదం నా జీవితంలోకి వచ్చేదని నేను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు. కానీ ఆ ఉదయం బస్సు స్టాప్కి వెళ్లినప్పుడు… నా ముందు నిలబడిన ఒక అమ్మాయి నా జీవితమే మార్చేసింది. ఆమె పేరు మీరా. తెల్లటి దుపట్టా గాలిలో ఊగుతూ, జుట్టు కాస్త చిందరవందరగా చెంపలపై పడుతూ, నీలం రంగు చుడిదార్లో దేవుడే మానవ రూపంలో పంపిన భ్రమల్లా కనిపించింది. నేను క్షణం పాటు మాట్లాడడమేగాక శ్వాసను కూడా మర్చిపోయాను. ఆమె నన్ను ఒక్కసారి చూసి నెమ్మదిగా కళ్లను తిప్పుకుంది. ఆ చూపు — నా జీవితంలో మొదటిసారి నన్ను ఎవరో చూడటంలా అనిపించింది. బస్సు వచ్చింది. అందరూ లోపలికి ఎక్కుతుంటే, నాకు మాత్రం చూపులు ఆమెమీదే. సీట్లు అన్నీ ఫుల్. ఆమె నిలబడింది. నేను ఆమెకు సీటు ఇవ్వాలనుకున్నా, చేతులు కూడా లేవలేదు. ఎందుకు? భయం? లేదా ఆమెని మాట్లాడితే ఏదో మారిపోతుందన్న ఆలోచనా? నా మౌనం ఆమె దృష్టిలో పడ్డదేమో. ఆమె స్వల్పంగా నవ్వింది. ఆ నవ్వు… నా గుండెలో ఒక వేడి వెలుగులా పరిగెత్తింది. మీరా: “మీరు ఏ కాలేజీ?” ఆమె ముందే మాట ప్రారంభించింది. నేను గజిబిజిగా: “ఇద్దూ… ఇంకా… ఇంజనీరింగ్ ఫస్ట్ ఇయర్.” ఆమె తిరిగి నవ్వింది. ఆ నవ్వులో ఒక రకం మాధుర్యం, ఒక రకం దయ, ఒక రకం పరిచయం. “నేను డిగ్రీ. బ్రిందావన్ కాలేజీ” — ఆమె సింపుల్గా చెప్పింది. మనం మొదటి మాట మాట్లాడిన ఆ క్షణం… నా హృదయానికి ఒక కొత్త శబ్దం వచ్చింది. టక్… టక్… మరింత జోరుగా. మనం ఇద్దరం బస్సు ప్రయాణం చేశాం. అక్కడి నుంచి మా రోజులు నెమ్మదిగా మారడం మొదలైంది. దినాలు మారాయి… నేను మారిపోయాను బస్సు అంటే నాకు ఇంతకుముందు విసుగు. ఇప్పుడు? ప్రతి ఉదయం 7:40కి వచ్చే అదే బస్సును కాన్వాస్పై వేసిన చిత్రంలా ఎదురు చూసేవాడిని. మీరా వచ్చిందంటే నా ప్రపంచమే మారిపోతుంది. ఆమె మాటలో సరదా, కళ్లలో మంచి, స్వభావంలో అమాయకత్వం. మనం మాట్లాడే విషయాలు చాలా చిన్నవి — క్లాస్ టిమింగ్స్, అసైన్మెంట్స్, వర్షం, బస్సు రద్దీ… కాని ఆ చిన్న మాటల్లో పెద్ద అర్థాలుండేవి. ఎప్పుడో ఒక రోజు బస్సులో జామ్ అయ్యి పోయింది. ఆమె పక్కనే నిలబడింది. ఆమె చేతి దుపట్టా నా చేతికి తగిలింది. ఆ చిన్న స్పర్శ… గుండె వేగం పెరిగింది. ఆమెకు తెలిసిందేమో. ఆమె చెంపలు కొంచెం ఎర్రబడ్డాయి. మీరా చెత్తిగా, అంత తెలివిగా నవ్వింది. ఆ నవ్వు నన్ను పూర్తిగా ఆమెవాడిని చేసింది. ఒకరోజు — నా జీవితంలో మొదటి గాయం బస్సు ఆ రోజు రాలేదు. రెండు గంటలు కూడా. వర్షం పడుతోంది. మీరా రాలేదు. అంతలో ఒక ఫోన్ వచ్చింది. అది ఆమె ఫోన్ కాదు… ఆమె ఫ్రెండ్ ఫోన్. ఆమె స్వరం — బాగా కృంగిపోయినట్టు. “అర్జున్… నువ్వు బస్సు స్టాప్కి వస్తావా? మీరా… ఆమెకు జ్వరం వచ్చింది. ఆమెను ఇంటికి తీసుకువెళ్లాలంటుంది.” నా గుండె ఒక్కసారిగా బరువైంది. అన్నింటిని వదిలి అక్కడికి పరిగెత్తి వెళ్లాను. వర్షంలో తడిసి, బలహీనంగా, నెమ్మదిగా నడుస్తూ, మీరా వచ్చింది. నా కళ్లలో ఆ క్షణం మాటలు లేవు. ఆమె బలహీనంగా నవ్వింది. “క్షమించు అర్జున్… నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టాను.” ఆమెను తొలిసారి నా చేత్తో పట్టుకున్నాను. ఆమె వేడి — జ్వరంతో పాటు, నా హృదయాన్ని కరిగించింది. ఆ క్షణంలోనే నేను గ్రహించాను. ఇది అభిమానమో, ఇష్టంో కాదు… ప్రేమ. ఆమె లేక నా జీవితాన్ని ఊహించలేను. మీరా కూడా నన్ను ఇష్టపడుతుందా? జ్వరం తగ్గిన రెండో రోజు, ఆమె బస్సులో నాతో పక్కనే కూర్చుంది. నెమ్మదిగా, సిగ్గుగా: “అర్జున్… నువ్వు వచ్చావు కదా… అప్పుడు నాకు భయం తగ్గింది.”ఆ మాట… ఓ వ్యక్తి జీవితంలో ఎప్పుడూ వినని గొప్ప వాక్యంలా అనిపించింది. నాలో ఏదో పూలు పూశాయి. ఆమె సిగ్గుతో తలకిందికి పెట్టుకుంది. జుట్టు కొంచెం చెంప మీదికి వచ్చి ఆమెను మరింత అందంగా చేసింది. అయితే… ఆమె కళ్లలో ఒక చిన్న భయం కూడా ఉంది. చాలా సార్లు ఆమె ఏదో చెప్పాలనుకున్నట్టు చూస్తూ, మాటలు మిగులుతున్నట్టు అనిపించింది. ఒకరోజు బస్సు దిగే ముందు, మీరా నా వైపు తిరిగి చూసి ఒక్క మాట మాత్రమే చెప్పింది: “అర్జున్… నన్ను ఎప్పుడూ ఇలాగే చూస్తూ ఉండకు… నాకు భయం వేస్తుంది.” అని వేసి పరుగెత్తింది. భయం? ఎందుకు భయం? నేను ఏం తప్పు చేశాను? ఇదే ప్రశ్న నాకు ఆ రాత్రంతా నిద్ర పట్టలేదు. అదే ప్రేమ ప్రారంభం… అదే గుండెలో మొదటి క్షతం. మీరా దూరమవుతోంది… ఎందుకు? అందరు మధ్యలో కూడా, ఆమె నాకు దూరంగా ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తుంది. అది నన్ను మరింత బాధపెడుతోంది. మాట్లాడితే నవ్వుతుంది. కానీ కొద్ది క్షణాల్లోనే గంభీరంగా మారుతుంది. ఒకరోజు ధైర్యం చేసి అడిగాను: “మీరా… నన్ను ఎందుకు తప్పిస్తున్నావు?” ఆమె నిశ్శబ్దంగా కేవలం ఒక మాట చెప్పింది: “నా జీవితం… అంత సింపుల్ కాదు అర్జున్.” తర్వాత ఆమె కళ్లలో నీళ్లు. ఆమె వెళ్లిపోయింది. ఆ రోజు మొదటిసారి నాకు ప్రేమలోని దుఃఖం తెలిసింది. ****The End****
Like (
5
)
Share
Basireddy Sivareddy MA. RD
Story
Hyderabad
Need help
